Bevroren creativiteit

 

Je voelt het al aankomen. Ik zoek excuses…Het is 2 februari, ik zit in de tuin op een plastic bankje en ik schiet in een onbehoorlijke lach wanneer ik een zin van de president hoor: ‘wanneer et wil is het een rechtstaat, wanneer et niet wil dan is het geen rechtstaat’.  Wat de hel is dit? In het Surinaams uiteraard.

De roerige maand januari heeft zijn hoogtepunt gehad (denk ik). In elk geval ben ik in een voorzichtige hoerastemming; het 8 december strafproces gaat door. Voorzichtige hoerastemming omdat ik mij dan meteen afvraag wat het volgende scenario is dat deze president en zijn trawanten in petto voor ons hebben. De amnestiewet en de overhaaste wijziging van artikel 148 hebben het proces niet kunnen verhinderen voortgang te hebben. Yay! Er is een God, het recht zal zegevieren!, allen voorzichtige vreugdekreten. De leerkrachten zijn weer begonnen  na een slepende actie van bijkans 2 weken, er is een nieuwe regering of nou ja, er zijn nieuwe ministers beëdigd gisteren en ‘het IMF blijft koud…’(aldus de President).

Maar wat heeft dit allemaal te maken met creativiteit? Menigeen zal hebben gemerkt dat ik steeds minder teksten ben gaan publiceren op mijn website. Je wordt zo opgeslokt door de manie van alledag dat het een geestdodend effect heeft op de creativiteit. Kunstenaars moeten dubbel zo hard werken of andere bronnen van inkomsten zoeken om te overleven. Dan heb je geen tijd voor creatief bezigzijn. Wij lopen met open handen fondsen af, in de hoop dat ze ons financieel blijven ondersteunen. ‘Professionele bedelaars zijn we.’ Ik ontken het niet. Tegelijkertijd moet je de nota’s van de nutsbedrijven die in je brievenbus worden gedumpt scherp in de gaten houden. Je rekeningen bij de bank staan op heel lage saldi en wanneer die aangevuld worden zit je elke keer weer met je neus in de krant op zoek naar de omrekeningsfactor of de koersen van de vreemde valuta.

En dan zou je kunnen zeggen, Ruth, zet al die misère van alledag om in woordkunst, wat ook kan en wat ik altijd aan studenten vertel.  Laat je inspireren door je omgeving, de tijdsgeest, inspiratie ligt er voor het oprapen in Suriname van nu. Het levert toch fraaie gedichten, verhalen en toneel op? Daar leven woordkunstenaars toch van? Zoveel inspiratie en toch komt het er niet van. Hnnn? Hoe dan? En is dat wel echte creativiteit; de weergave van je omgeving, in een kunststuk of boek, column of gedicht? Ik zie ook dat veel kunstenaars dat uitbuiten en er flink wordt geapplaudisseerd, maar ja. Ja, ja, jaja. Ja, wat zullen we zeggen?

Een ongelooflijke voedingsbron voor creativiteit is Social Media, waar je niet om heen kunt besef ik inmiddels. Tegelijkertijd leidt het ontzettend af door de absurditeit van wat er uit de vingers komt aan kromme gedachten, pseudo intelligente opmerkingen, leed dat gedeeld wordt en stupiditeiten van andere burgers op deze planeet Aarde. Onvoorstelbaar hoe de creativiteit gebombardeerd wordt door vooral negativisme. Ik waarschuw mezelf van tijd tot tijd dat ik mij er niet in verzuip. Hoewel, ik vermaak mij ontzettend en beschouw dat lachen als een mechanisme om de balans te houden in gekte en de rauwe realiteit van alledag.

‘Terwijl ik dit tik, kom ik op het woord :BEVROREN CREATIVITEIT. Ha! Zo ga ik het noemen. Geen writersblock of zo, want de oorzaak ligt echt bij de regering, de economie en de sociale omstandigheid van de kunstenaar. Ik steek mijn tong uit voor degene die het niet met mij eens is.(en ook wel een knipoog hoor) Ik vroeg mij af hoe andere kunstenaars met het fenomeen van bevroren creativiteit omgaan en sprak twee collega’s die net als ik in een soort creatieve stilstand zitten. Het kwam er moeilijk uit omdat  beiden geen woorden konden vinden. De een neemt alles tot zich toe vanachter de struiken. ’Ík werk in mijn hoofd’ en de andere uitspraak was: ‘Er komt gewoon niks uit, terwijl ik barst van creativiteit’.20160714_113050

Wanneer je midden in het nu zit, is rationaliseren moeilijk. Dan zit er niks anders op dan meegaan met de maalstroom van alle gekkigheid. In januari kwam vanuit het niets een golf van creativiteit in mij op die zich nu uit in het bekijken van DIY (Do It Yourself) filmpjes op YouTube, cartoons tekenen en een cursus Chinese keuken volgen. Ik hoop dat het een beetje lang blijft. Voor wat schrijven betreft…ik ben nog bezig. In elk geval heb ik de Windowsversie van de schrijfsoftware Scrivener aangeschaft. Dat kan gelukkig nog.

 

RUTH SAN

Dit soort beelden wil ik niet zien verdorie

Vanmorgen reed ik de Doekieweg op, daar bij het vliegveld Zorg en Hoop. Op de zondag zijn straten rustiger dan normaal en zie je ook meer straathonden op zoek naar eten. Ik zag een graatmager, zwart wijfje snuffelen dichtbij de ingang van het vliegveld. De plek was op een geparkeerde auto na verlaten. Ik rijd altijd met hondenbrokjes in mijn auto en ik zag dat de heren bij de autowas gisteren mijn fles water hadden weggegooid. Honden lusten meestal geen droge brokken. Ik reed dus door. Toen ik bij mijn tante kwam, vergat ik haar te vragen naar een flesje water. Het was rond 11 uur.

Lang bleef ik niet en ik reed weer terug, dezelfde route, over dezelfde irritant hoge drempels in die straat. En ja, ik zag mijn vriendinnetje iets verder in het gras snuffelen. Ik stopte maar hoor, om te kijken of ze die droge brokken wilde. Ik floot naar haar en kieperde een zakje hondenvoer om op een oude krant. En gelukkig, begon ze wel gulzig te kauwen. Meestal wacht ik een beetje om te waken dat de hond echt alles opeet, of dat niet een of ander misselijk mens gaat wegjagen. Surinamers zijn heel lelijk tegen straathonden. Ze keek met een dankbare blik naar mij terwijl ze verder kauwde. Echt zo van, laat mij goed kijken wie dat is. Zo gek als ik ben, verontschuldigde ik mij dat ik geen water bij mij had. De zon was al behoorlijk fel die tijd.sketchsad

Uit het niets kwam een donkere man met slordige vlechtjes op zijn hoofd in een short rechtstreeks op de hond af en schopte haar weg. Hij griste naar de krant en vulde zijn hand vol met de brokken. ‘Nee!,’ gilde ik. Die man brabbelde iets, keek mij niet eens aan en liep toen met een snelle pas door. Hij bracht de brokken naar zijn mond. Perplex bleef ik achter. Ik was intussen weer uit de auto gestapt. De hond ging door met eten. Ik vulde weer aan. Ik dacht 1 ogenblik dat ik de zwerver (want daar leek ie op) wel die SRD 20 in mijn tas had kunnen geven. Ik keek op en zag hem in de verte verdwijnen. Hij had een erg snelle pas.

Ik wil dit soort beelden niet zien verdorie! Ik was zo aangegrepen, dat mijn ogen vochtig werden. Volgens mij was het eerder woede en onmacht dat ik huilde. Waarom had ik nee gezegd? Had ik nee gezegd omdat ik niet wilde dat hij de brokken at? Of had ik nee gezegd omdat hondenbrokken misschien niet goed zouden verteren in zijn maag? Ik weet het niet. Als een gefrustreerde sufferd reed ik naar een afspraak met de acupuncturist. Toen de naalden eenmaal in mijn lijf zaten en ik naar mijn ademhaling luisterde, bleef het beeld zich herhalen in mijn hoofd. De tranen rolden er weer uit. Ik voelde mij echt opgefokt. De brok in mijn keel heeft de hele middag gezeten. Is het al zover dat zwervers nu hondenbrokken eten om de honger te stillen? Verdorie regering!

Reactie op Gezicht van Armoede

‘Je maakt de dichter in mij wakker. Dankjewel lieverd.’ – Celestine M. Raalte

Eid Ul Adha

Wan spesrutu begi awinsi
f’ sortu bribi a sa komopo
f’ dresi na ditosoro
d’ e moro den sma f’ mi
den panti den yeye-krakti

d’ e dansi barmaske
dan den wer’ maskadu
fu dede sma f’ ertenten

wan spesrutu begi awinsi
f’ sortu bribi a sa komopo
f’ wisiwasi tron opo-yeye
f’ takru-ati nanga tap’ala
tron prati nanga Makandra

baka’ a begi nanga ofrandi
kroyki nanga upru-oli tenapu
klari klari f’  dresi na dito soro
d’ e moro mi sma.

Celestine Raalte

09-september 2016

 

 

 

 

Eid Ul Adha

 

Een gebed uit welk geloof dan ook
om de eeuwig durende etterwonden
die mijn mensen kwellen te helen
ze hebben hun geesteskracht verpand

ze dansen hun dans
op het gemaskerde bal
met gezichten van doden
uit het verre verleden

een gebed uit welk geloof dan ook
laat bandeloosheid trots worden
dat hebzucht en hartvochtigheid
plaats maken voor samen delen

na het bidden en offeren
staan kruiken met hoepel-olie
gereed om de eeuwig durende
etter wonden te genezen.

 

Celestine Raalte

9 september 2016

Het gezicht van armoede

het armoedegezicht
toont
wallen van harde werken
lijnen van weinig saldo
schaamteloze mee-eters
wier pus zo nu en dan
links en rechts
hebzucht, bedrog en haat schiet
zwartjes dringen wanhopig aan in rijen
om Id Ul Adhavlees maandag
wij overleven krijsen ze gulzig!
geef mij het vlees
gezicht van armoede.

8 september 2016
R. San.

(Een reactie van Hanny van de Lande)

Rijen dik staan ze, verlangend blikkend naar opgeblazen vleeshapjes in goudbruine krokante jasjes, altijd vergezeld van zoete gaseuze dranken, soms calorie beladen cremige bevroren ijspastas.
Langzaam schuivelend met dikke enkels, hangbuiken en bij de armen uitpuilende vleeskwabben in veel te strakke kleding.
Op een afstand staat handenwrijvend soms wringend, de chirurg wachtend met scalpel en zaag.

Een container deksel valt met een klap. Een zoveelste teen, voet, onderbeen aan de macabere dag collectie toevoegend…
HvdL, 8 sept16

Cuba: reservoir van cultuur, zelfbewustzijn, creativiteit, nationalisme en sigaren

20160714_111611
Fidel Castro

Reisverslag Cuba Tour Juli 2016

‘What mosts attracts me about Cuba is how it is showing the world that it is possible to resist imperialism, US empire…’ –Vasco Goncales,  Portugees politicus.
Ik was een weekje in het land van Fidel Castro, een eiland dat een mythe leek vanaf de geschiedenislessen op de muloschool en mij altijd fascineerde. In mijn beeld had ik alleen maar revolutie, het handelsembargo dat er in die jaren is geweest en Cilia Cruz die nooit terug kon gaan naar haar geboorteland. Ik ben een jaren 70 kindje en ja, dan zijn politieke en wereldgebeurtenissen meer verhalen waar je met enige romantiek over nadenkt en meer niet. We zijn met een Tour georganiseerd door VEMS travel een weekje naar Cuba getrokken. 19 personen stonden op de airport vragen te beantwoorden aan de douane of we recentelijk 1 maand terug een Afrikaans land hadden bezocht. Nee dus. De korte rokjes met panty’s van de douaniers van heel jong uitziend personeel, waren de eerste dingen die mij opvielen. Een eerste ontgoocheling. Er zat verplegend of medisch personeel te wachten in de aankomsthal. Dat heb ik op geen enkele airport aangetroffen. Je zou meteen in quarantaine geplaatst worden stel ik mij zo voor. Tot dan toe had ik vragen gekregen uit Suriname of ik aan een of andere ernstige ziekte leed om naar Cuba te gaan. Menig Surinamer heeft meteen die associatie met Cuba; of je hebt kanker, of je gaat een borstcorrectie doen. Enfin, dus de hitte van de warme zeewind slaat je toe, samen met de uitstoot van de auto’s die mij ogenblikkelijk fascineerde. De Impala’s, Dodge’s enzo racen voorbij; het eerste wat ik wil doen is in 1 van ze zitten. Ik vond het ongelooflijk spannend de auto’s uit de jaren 40 en 50 te zien rijden, met glimmende velgen en vrolijke kleuren. Wat nog interessanter was dat je sommige bestuurders zag met mobieltjes in hun hand, wat mij dan even verwarde. De tweede ontgoocheling. En natuurlijk waren er ook eigentijdse auto’s te zien, maar mijn radar zag alleen die oudere modellen. Ik heb een totaal andere visie over Cuba, nog steeds kwaad over Amerika en haar invloed wereldwijd en hartstikke trots op Cubanen die zich hebben weten te handhaven ondanks het isolement van zowat de hele wereld, 50 jaar lang. In elk geval ga ik steeds meer beseffen dat armoede een relatief begrip is. Cuba is een reservoir van cultuur, creativiteit, zelfbewustzijn, nationalisme, intellectuelen, durf en kracht. Cubanen zijn rijk! Het was stappen in een andere wereld met sporen van het socialisme. Ik ga niet doorkletsen, maar de statusupdates van Facebook hier plakken, zodat je mijn eerste indrukken ziet. Abun? Ik heb ook foto’s in Flickr op deze link. Pas op, het zijn er veel.

LAS TARRAZAS20160714_111022

Het bezoek aan Las Terrazas (volgens mij de naam verkeerd ) anyways het is een natuurpark, en dorp met ongeveer 250 inwoners die zich richten op het toerisme. Wij hadden vrouwelijke gidsen waarvan de ene Yakarta heet, een docent Engels voorheen en plotseling niks zoals ze dat zelf uitdrukte. Het mooie van haar werk is dat ze ons door de geschiedenis van Cuba voerde met veel eerlijkheid over Uncle Bush en Papa Castro en wat het isolement van het westen voor hen betekende. Zo vertelde ze dat lipstick een luxe was, parfum van geurbladeren werd gemaakt vermengd met alcohol en gewreven op de armen.  Maar 66 procent van de vrouwen is hoog opgeleid en de maternity rate is het laagst van de hele wereld naast Canada. De vrouwen focussen zich meer op studeren op de universiteit (er zijn 48!) Ze krijgen daardoor minder kinderen. Wat wel veel voorkomt is de echtscheidingen. ..gemiddeld trouwt men drie keer…en dan bouwt met verticaal huizen naar boven. Hahaha want dan willen de ouders niet dat hun dochters samen met hen wonen maar boven enz. Huisvesting is gratis! Er is veel meer verteld en ik heb notities gemaakt maar ik wil 1 ding zeggen: dat er een wezenlijk verschil is in de betekenis van revolutie zoals we dat kennen.  Cuba is niet arm: Suriname is arm! Caramba!

CITY TOER IN HAVANA

Zoveel, veel indrukken. Veel Spaanse invloeden as in architectuur en we stonden op een plein waar er tot slaaf gemaakten werden verhandeld. De Capone story gehoord en nog meer over Fidel Castro, het communisme, zijn broer enz. Het leuke of bijzondere is dat zowel de toergids als de chauffeur of taxi een ordinaire chef detail info geeft met jaartallen. 18 zoveel en 19 zoveel. Jeetje ik weet echt te weinig van mijn eigen geschiedenis. Vaderlands liefde uit zich niet in I love Cuba bordjes maar dit soort dingen. Hartverscheurend om een chihuahua te zien die moest werken en allerlei trucjes moest doen aan een ketting met een of andere clown die me bang maakte. Dat beestje had dorst en ja hoor ik moest 1 cuc (Cubaanse munt) geven dat ie kon drinken en op de foto mocht. Owww. ..nagellak op de nagels. Dat beeld zit nog op mijn netvlies. Er zijn bijna alleen maar kleine honden op het eiland. Weinig straathonden en ze zijn niet uitgemergeld zoals bij ons. Veel steen…ik ben nog geen enkel houten gebouw, met uitzondering van de ramen tegengekomen. Wellicht tegen die hurricanes. De straatmuzikanten komen echt als vliegen op je af en bij elke foto of lachje die je krijgt moet je geld achterlaten. Vandaag werd ik echt een beetje dol van al die tokkelende artiesten die overal bij ons kwamen. Gevolg: dat geluid overstemde die broeierige sfeer. Pffff ik zei in Sranan gwe. Ze staren naar voetbal terwijl ze salsa spelen. Beetje starre blik, want echt, ze spelen gewoon elk tijdstip van de dag. Tof ! Maar het is survival. Ik gaf een oude mevrouw 5 cuc, niet de locale munt…(cuc is de toeristische valuta) was dolblij en bedankte 100 keer. Ik heb normaliter geen zwak voor bedelaars, wel voor vrouwen in nood.  En hun rum ‘ron’, zalig! En net 3,5 us voor een fles. Maar de sigaren zijn peperduur. Om de nostalgie van mijn opa Vanenburg 1 grote sigaar in zo een koker gekocht. 7 usd! En nog foto’s van de held maken. Che Guevara!  Foto’s later!

 

20160714_113050
Mojito con ron!

BUENA VISTA SOCIAL CLUB

Ay Buena Vista was top! Dat rappe voetenwerk van Latinos is echt een beleving. We liepen een typisch authentiek gebouw in met marmeren trappen. 4 hoog of zo. Ayayaay Caramba, de kuiten. Komen we in een tjokvolle zaal waar karrewielen hingen aan het plafond. 4 super slanke dames op de viool in hun korte rokjes. Andere met dienbladen en borden op hun armen voor de gasten. Ze hadden van die cowboy hoedjes op. Mini dingen en knalrode lipstick. De zaal zag wit…met uitzondering van de 19 Surinamers. We zaten op de houten stoelen waar de zitting van leer hard aanvoelde. Er kwam een mevrouw op…ik zal haar maar tante noemen waar een stem uit kwam die aan Cilia Cruz liet denken. Ze schudde met haar borsten, bracht de mannen aan de gang en 1 van onze mannen had het geluk dat zijn gezicht ertussen mocht. ..een pittige tante die later op de avond haar schoenen wegschopte, haar jurk omhoog deed en haar ondergoed liet zien. Ik schatte haar in de zestig. Dus er kwamen toen de ene na de andere zangers in hun speciale Rumba schoenen ons vergasten op hun prachtige zang. Het is echt verbazingwekkend die korte opa’s te zien en horen zingen met zo een kracht in hun heldere zang en je terug te voeren naar de tijd dat je oma meezong. ‘Como fut, Candela’ enz. Grappig, ik kende echt alle liedjes, ook van Buena Vista zelf. Het was een twee uur durende show die eindigde met de uitnodiging om op het podium te komen dansen. Onze Surinaamse opa’s waren er als eerste bij. Hahah. Ik stond een beetje onwennig mee te swingen (jeetje we mogen echt meer Latin dingen gaan doen hoor, en dan heb ik het niet over dat geschoolde dansen, 1, 2, 3,4). Een van die ‘dancing with the stars dansers, een jonge vent, nam mij bij de hand, podium op en voor je het wist zat ik mee te hoppen met een hele meute swingende mensen. Aan het eind kreeg ik een grote smak van tante op mijn wang.IMG_4141 kopie

Gezellig allemaal. Toen we terugreden in onze geweldige Impala knalde de exhaus pijp of hoe dat ding heet. 3 bigi billen op de achterbank waar de schokbrekers het al 50 jaar hadden opgegeven, voorin en een kort mannetje tussen de chauffeur in met de schakelaar tussen zijn benen en de andere bigi dame. De chauffeur zat op een tuinstoel achter het stuur. Ik zweer het! Hilariteit alom. En maar niet te spreken over het uitstappen. Gegiechel terwijl dikke benen in de lucht zich wurmden uit de Impala.  We gaan echt diëten, want dit kan niet!  Tamara, me go sribi. We zijn kapot. 8 uur in de toerbus, 7pm thuis. 120 km plus 120 km naar Pinar del Rio en Viñales (hoor ik hier) Mi ta bai drumi.

 

20160714_142122
Autorijden!

VINALES

Ik werd verwelkomd in Pinar del Rio door een prik van een bij of iets dergelijks. We waren net de bus uit gestapt voor de koffie en piepie (zoals Yakarta dat zo grappig zei). Heel raar, mijn linkerborst beet en prikte. Ik hollen naar de wc om te kijken of er een bij of zo in mijn blouse zat. Man, jeuk, knalrood! Er waren 3 artsen mee in ons gezelschap waarvan 1 toevallig ook bij de wc en ze keek direct. Ik had mijn anti-allergie tabletten op mijn hotelkamer gelaten en alleen rekening gehouden met een eventuele voedselallergie. Niemand had meegenomen. Er kwam een alcolade flesje tevoorschijn van een andere arts wat enige verlichting bracht. Yakarta bracht redding en kwam met een strip histamine waar ik 1 van dronk. Mijn gezicht was iets later een beetje gezwollen, slikken ging even moeilijk, maar verder alles ok.

Er gebeurt wel wat met je om rijen jonge mensen achter houten tafels, in een warme ruimte in rijen sigaren te zien rollen, persen en snijden. De geur is een aangename bedwelming. Och (8) oras per dag, zo zitten en al dat lawaai. Ik schaam mij om te vertellen hoeveel ze verdienen. Ze zagen er wel happy uit, lachten met ons en beantwoordden de vragen (in onze gebrekkige spaans) Maar het was 1 van de fabrieken waar sigaren worden geproduceerd. Nadat de bladeren zijn gerold gaan ze in zo een plankje waar je 10 in kan plaatsen, en platgeperst om de lucht eruit te krijgen. Dan zitten er verderop 2 werkers elke sigaar op vochtigheid te meten. Handenarbeid. …je wordt 3 maanden getraind in het draaien snijden enz en dan pas kun je er werken. Precisie is het woord.  We mochten daar géén foto’s maken en geen tassen meenemen vanwege het gevaar voor chemische dingen. Het kwam wel eens voor dat men met opzet repellent of andere troep in gooide waardoor de productie verloren ging. Iets later stapten we uit bij een tabaksboer die ons alles wees. Heb er een filmpje van. Aangename en lichte smaak zo een sigaar. Staat stoer. Nu vind ik het dan wel de moeite waard om 7 USD per sigaar te betalen.

 

MUSEA

Ik denk dat wij, Surinamers, die hier met vakantie zijn geweest een hele andere beeldvorming hebben over Cuba. Respect is een trefwoord dat als eerste bij mij opkomt. en hoewel ik overspoeld ben met alles over LaRevolucion, heb ik het toch niet begrepen. ..(jaja, ik steel de zin van mevrouw McLoud). Gisteren was museum dag en daar zie je vooral de lelijke dingen van een revolutie: Moord, marteltuigen, communicatiemiddelen, schoenen van een commandant or whomever die hij op de dag van zijn moord aanhad. Brrr. Men gaat hier wel anders om met geschiedenis conserveren en koesteren.

En kunst! Waw. We stapten niet ver of om het hoekje van het voormalige paleis (revolutie museum) in the museum of art! Migado, je komt een mega- terrein binnen waar je in het midden een open deel hebt en je drie etages aan weerskanten ziet in ovale vorm. Dan begint een schuine klim(lift no de voor bezoekers ) over de massieve marmeren gang naar boven. Je begint altijd op de laatste verdieping en zo naar beneden. Prachtig ingericht. Klassieke kunst op de 3 verdieping, 2 de moderne, eigentijdse. Urban art, alles.  Schitterend en hele grote zalen die van de ene in de andere overliepen. Ach man, van Gogh of Rijks museum is er niks bij (niet qua oppervlak en ook niet qua kunstcollectie) Kunst is persoonlijk. ) En grote doeken! Natuurlijk ook kleine. Mooi mooi mooi mega-museum. Je zou er eigenlijk moeten slapen om alles tot je te nemen. Ayman, dat was een heerlijke stoot aan kunst. In het kunstwinkeltje beneden kon je replicas kopen.  In Jakarta, Indonesië 2 jaar terug had ik een lastige uitspraak gedaan. Ik herhaal: kunstenaars van Suriname, ga je nog meer vormen! Ga reizen, ga snuiven en knijp die creativiteit eruit!

20160714_161413
Malecon

Ay, dus toen hadden we honger en ik zou echt gaan janken als we nog eens local food (rijst met zwarte bonen, varkensvlees, kip, vis/rund, kool, azijn en olie) zouden eten en 3 mannetjes met hun gitaar aan onze tafel zouden spelen. Waaah, de eetgoden waren ons goedgezind en we zaten na 5 minuten in het Castropool aan de Boulevard :international food! Yah! Pasta, pizza enz. En het prachtige was dat de pasta daar zelf werd gemaakt. Je zag de kok aan een of andere keukenmachine draaien en de spaghetti rolde eruit. Yaman, zalig, zalig, zalig. (stront verwend zijn we eigenlijk) alles werd ter plekke bereid. Migado, ik had nog nooit een echte goede citroencake gegeten. Die doorgaans luidruchtige suries waren stil. Met overvolle magen staken we de straat over om in onze Impala te stappen. De chauffeur, een stoere, op de hand getatoeëerde jonge Cubaan had de motorkap even omhoog gedaan om die te koelen. The load was heavy. Stiekem maakte ik een foto van het stuur. Ayboy. Toen ik uit stapte zong ik ‘no speaky Spanish my love’ voor hem. A boy bigin lafu. ‘You are my fren antwoordde hij. Onze buik was echt vol!

Gisteravond zijn we even gaan piepen in een jazz café maar we waren dood dood op. Daar heb ik wel een beetje spijt van, maar mi kis wan bok want ik zat eerder te zeuren dat ik slaap had ( je weet I’m all about jazz). Anyways you can’t have it all. We moeten terug. I’ll be back! Hasta la vista baby!

Ik zag bij dat restaurant een knappe chocolade mix vanille jongeman staan. Dat was de enige Cubaanse man waar ik dacht: wat ben je knap! Lang, hij stond ook recht en had Door zijn lange benen ook zo een coole tred. bruine huid, die latin man a la Omari Hardwick. Yaya ik heb gekeken! Hahaha

SURINAMERS OP REIS

(ik moest een alinea kwijt  hierover; het was een bijzondere groep)
Dus de leeftijd is 70 min… Als je een groepje mensen aan een eettafel ziet zitten en als eerst naar de zoutpot ziet grijpen, en tabasco saus vraagt, mayonaise of ketchup, weet je zeker dat het Surinamers zijn. Daarom zijn Cubanen gezond, hebben weinig bloeddruk en zijn overwegend slank. Het eten is heerlijk, maar weinig gevarieerd. Dus gisteravond stapten wij, 4 bigi billen, hipsi meiden in een veel te kleine taxi die geregeld was, door een heel aardig ogende man die voorin het hotel stond. Ik ben volgens mij echt de Gordo Mujer van de groep en heel Cuba want al die mannen hier zijn slank en de helft qua omvang en lengte (ehum). Ay dus mijn 2 nichten wringen zich op de achterbank van de taxi. Andere vriendin zat al voor. (De auto kraakte…je hoorde de veren klagen) Ik zie hoe de knieën schuren tegen de leuning van achter tegen de voorste stoel, zie mijn 2 de nicht zich wurmen met haar lijf en er blijft een halve bil over voor mij. ‘Ruth, kom zitten! Gaat lukken.’ Ik denk fawaka, deze tori in deze auto gaat voor mij niet Door. ‘Dames, ik pas niet in die auto! Gevolg, iedereen uitstappen. ..dan Den dames e giechel want uit de auto krabbelen was ook een heel avontuur . Ok. Uiteindelijk zijn we toch met een iets grotere taxi vertrokken.  Dan hebben suries eet-allures, want hier ga je sporadisch Italiaans, Thais or Mexican food vinden. Een lustte een bruine bonen met agutere en zoutvlees de eerste dag. Ik lust nog steeds groente, want dat is er weinig of niet hier. Hoewel, gisteren Boulanger gegeten dat als een groentesalade (azijn en olie ) was geserveerd. Was lekker anders… Dus we hadden de taximeneer met nádruk gevraagd om ons niet naar een typical local food restaurant te brengen. Weehhh komen we daar…typically. maar het eten super. We hadden een pompoensoep als voorafje en ons hoofdgerecht was het beste wat we tot nog toe hadden gegeten. Niet in het Hemingway restaurant. .wel in diezelfde straat. (Ik ben heel slecht met namen onthouden van locaties, forgive me). Maar dus…categorie reizende Surinamers. Ze zingen, een zoekt de Mountain top van Cuba, de andere een mountainbike. 1 pikte alle zwarte bonen 1 voor 1 met zijn vork uit de ietwat harde rijst. Ik verslikte mij bijna in een bacove toen ze een kiek op me namen en een refrein ter plekke werd verzonnen ‘ruth e piri a bana’. .enz). En dan heb je de gangmakers die uitgebreid over artikel 148 en 131 lid-b praten. Het was een interpretatie-discussie en de rest van de groep had geen dossierkennis. Bebari dwars door de broeierigheid van het eiland, warme eten, tokkelende en zingende Cubanen. Pepito (ogriboy) is een bijnaam die gegeven is door Yakarta (de gids) Er is altijd wel een bij die altijd een eigen richting op gaat juist wanneer de gids de meest interessante dingen verteld. Een danst met alle vrouwen die hij tegenkomt en dan heb je ook die suries die net als de rest van de toeristen geconcentreerd achter hun mobiele zitten te vechten met de wifi verbinding. Opvallend genoeg zijn de vrouwen heel rustig. Ze houden zich vooral bezig met hun haar. Een of andere Grace Kelly-roll met miljoenen pennetjes werd opgestoken enz. 1 woord: hartstikke gezellig. Ik heb mijn reisdagboekje mee waar ik detail dingen in schrijf zoals het gegeven dat elke arts hier maar 160 patiënten behandeld. (Goink, bij ons 1500! Yakarta kon het niet geloven, en wij ook niet…11 miljoen inwoners…volgens mij is iedereen arts hier) medische zorg is gewoon fantastisch. Je medical history en sociale omstandigheden zijn ook in je dossier genoteerd . Mocht er iets met jou op straat gebeuren kun je bij elke willekeurige arts terecht (het bestand van ALLE Cubanen ligt er)., ik heb veel respect voor Papa Castro en the system die ook aan het verdwijnen is. Ben een beetje huiverig voor de westerse wave…als je weet wat ik bedoel. Anyways it’s a mental journey as well!  Later.

GA! Nu er nog weinig Amerikaanse invloeden op het eiland zijn.

IMG-20160715-WA0012
Verse sigaar gerold

Dag!